Pulmoner tromboemboli (PTE) sık görülen, ölüm riski taşıyan ancak tanısı güç bir klinik tablodur. Günümüzde noninvaziv tanı yöntemlerindeki önemli gelişmelere rağmen tanıda kullanılan algoritmalarda halen en önemli başlangıç noktasını klinik değerlendirme oluşturmaktadır. Bu çalışmada kliniğimizden çıkış tanısı PTE olan toplam 35 olgu retrospektif olarak klinik olasılıklarına [(yüksek, n= 23, %66), (orta, n= 7, %20), (düşük, n= 5, %14)] göre üç gruba ayrıldı. Plazma D-dimer (n= 22, %62), V/Q sintigrafisi (n= 26, %74), alt ekstremite Doppler ultrasonografi (USG) (n= 26, %74), bilgisayarlı tomografi (BT) anjiyografi (n= 20, %57) yapıldı ve klinik olasılık ile olan uyumu incelendi.

Plazma D-dimeri incelendiği tüm olgularda yüksek bulundu. Klinik olasılıklara göre D-dimer testi sonuçları incelendiğinde ise yüksek klinik olasılığı olan 12 (%54.5) olguda, orta klinik olasılığı olan 4 (%66.7) ve düşük olan 6 (%85.7) olguda yüksek plazma D-dimer düzeyleri bulundu. Ventilasyon/perfüzyon (V/Q) sintigrafisi; klinik olasılığı yüksek olan 7 (%31.8), orta olan 3 (%50.0) ve düşük olan 1 (%14.3) olguda yüksek olasılıklı olarak saptandı.

Alt ekstremite Doppler USG uygulanan 26 olgudan 12 (%46)’sinde derin ven trombozu (DVT) saptanmıştı. DVT saptanan bu 12 olgudan 3 (%11.5)’ünün PTE için klinik olasılığı düşük, 3 (%11.5)’ünün orta ve 6 (%23.1)’sının ise yüksek bulundu. BT anjiyografi yapılan 20 olgudan 17 (%85)’sinde PTE saptandı. BT anjiyografi ile PTE saptanan olguların klinik olasılıkları ise sırasıyla 12 (%89.9) olguda yüksek, 2 (11.7) olguda orta ve 1 (%2.8) olguda düşük bulundu.

Bizim çalışmamızın sonucu; klinik değerlendirmenin noninvaziv tanı yöntemleriyle birlikte yol gösterici olduğu düşüncesini desteklemektedir.